Rb. 's-Hertogenbosch, 07-12-2006, nr. 01/089071-04

in totaal 1416,55 euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor

toegestane maximumtarief van 1081,43 euro en/of

het opzettelijk verkopen, afleveren, invoeren, verhandelen en/of ter

aflevering in voorraad hebben van niet in Nederland geregistreerde

farmaceutische preparaten en/of farmaceutische specialités (artikel 3, lid 4

onder a en/of b van de Wet op de Geneesmiddelenvoorziening), en/of

het opzettelijk binnen of buiten het grondgebied van Nederland brengen van

middelen als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I en/of II, als

mede het opzettelijk verwerken, verkopen, afleveren, verstrekken, vervoeren

en/of aanwezig hebben van die middelen (artikelen 2 onder A en/of 2 onder B

en/of 2 onder C en/of artikelen 3 onder A en/of 3 onder B en/of 3 onder C van

de Opiumwet), en/of

het opzettelijk in rekening brengen van hogere tarieven, dan wettelijk

vastgestelde en/of goedgekeurde maximumtarieven terzake van de aflevering van

geneesmiddelen (artikel 17b, lid 2 van de Wet tarieven gezondheidszorg - oud),

zulks terwijl hij, verdachte, oprichter en/of leider en/of bestuurder van

voormelde organisatie was.

Tengevolge van kennelijke schrijffouten in de tenlastelegging begaan staat in feit 5: "een geldbedrag van 24,18 euro" in plaats van 24,19 euro; "een geldbedrag van 144,92 euro" in plaats van 145,01 euro en "een geldbedrag van 134,53 euro" in plaats van 134,55 euro.

Voorts staat in de 11e regel van feit 5 "artikel 4 van die wet" in plaats van artikel 1, lid 2 van die wet.

De rechtbank herstelt deze schrijffouten en leest telkens het laatste in plaats van het eerste. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

Voorzover in de tenlastelegging voor het overige taal- en/of schrijffouten voorkomen zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

De geldigheid van de dagvaarding.

De dagvaarding voldoet aan alle wettelijke eisen.

De bevoegdheid van de rechtbank.

Krachtens de wettelijke bepalingen is de rechtbank bevoegd van het tenlastegelegde kennis te nemen.

De ontvankelijkheid van de officier van justitie.

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd dat -zakelijk weergegeven- het openbaar ministerie niet ontvankelijk dient te worden verklaard in de strafvervolging, omdat de beslissing om een strafrechtelijk onderzoek in te stellen in strijd komt met het verbod van willekeur. Daartoe is aangevoerd dat omstreeks september/oktober 2004 het strafrechtelijk onderzoek dat tegen verdachte is gestart, in eerste instantie enkel gericht was op overtreding van artikel 3, lid 4 van de Wet op de geneesmiddelenvoorziening, terwijl het openbaar ministerie omstreeks hetzelfde tijdstip heeft besloten de zaak DocMorris, waarin het om hetzelfde verwijt handelde, te seponeren.

De rechtbank overweegt dat het strafrechtelijk onderzoek jegens verdachte is gestart naar aanleiding van het aantreffen van niet in Nederland geregistreerde geneesmiddelen in een aantal postpakketten, waarop als afzender "Europharmacy" was vermeld. De rechtbank is van oordeel dat op dat moment naar aanleiding van de ontstane verdenking geen enkele juridische belemmering bestond voor strafrechtelijk onderzoek. Gaandeweg het onderzoek zijn vervolgens andere strafrechtelijke aspecten aan de orde gekomen, op grond waarvan onder meer de vervolging terzake de verdenking van handelen in strijd met de Opiumwet en deelneming aan een criminele organisatie is ingesteld.

De rechtbank is van oordeel dat de door de verdediging genoemde zaak DocMorris slechts overeenkomst heeft met de onderhavige zaak waar het betreft het afleveren aan particulieren van niet geregistreerde geneesmiddelen.

Naar het oordeel van de rechtbank is ook overigens op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt dat het openbaar ministerie met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte te werk is gegaan.

De rechtbank verwerpt het verweer.

Bij het onderzoek ter terechtzitting zijn ook voor het overige geen omstandigheden gebleken, die aan de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de weg staan.

Schorsing der vervolging.

Bij het onderzoek ter terechtzitting zijn geen gronden voor schorsing der vervolging gebleken.

De bewijsbeslissing.

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte onder 4 is tenlastegelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken. Met name acht de rechtbank niet bewezen dat verdachte het oogmerk had om de in de tenlastelegging genoemde facturen ter misleiding te gebruiken.

Overweging met betrekking tot het bewijs (feit 5).

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd, zakelijk weergegeven, dat naar het oordeel van de verdediging Europharmacy B.V. niet kan worden aangemerkt als een orgaan voor gezondheidszorg. De raadsman heeft daartoe verwezen naar het Besluit werkingssfeer Wet tarieven gezondheidszorg, artikel 2 en 3; het Besluit werkingssfeer maximumtarieven en de daarbij horende tariefbeschikking.

Uit die tariefbeschikking volgt volgens de raadsman dat Europharmacy B.V. niet valt onder het Besluit werkingssfeer maximumtarieven nu de tariefbeschikking slechts geldt voor bepaalde organen. Europharmacy B.V. zou niet een dergelijk orgaan zijn omdat in de beschikking artikel 4 van het Besluit werkingssfeer maximumtarieven niet is genoemd. Dit impliceert naar het oordeel van de raadsman dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het hem telastegelegde.

De rechtbank is van oordeel dat de tariefbeschikking nummer 5200-1900-04-2 zich ook richt tot Europharmacy B.V..

De toelichting bij deze tariefbeschikking stelt letterlijk: "....3. Deze tariefbeschikking is tevens van toepassing op personen of instellingen zoals bedoeld in artikel 4 van het Besluit werkingssfeer WTG 1992 (Stb. 1991, 732), dat laatstelijk is gewijzigd bij Besluit van 25 oktober 2002 (Stb. 2002, 527) en bij Besluit van 5 november 2002 (Stb. 2002, 549)." Naar het oordeel van de rechtbank maakt deze toelichting een onlosmakelijk deel uit van de tariefbeschikking.

Nu Europharmacy B.V. valt onder artikel 4 van het Besluit werkingssfeer WTG 1992 (Stb. 1991, 732), hetgeen niet wordt bestreden, richt de tariefbeschikking zich ook tot Europharmacy B.V..

Derhalve wordt het verweer verworpen.

In zoverre de raadsman betoogt dat artikel 17b van de Wet tarieven gezondheidszorg reeds vervallen was in de tenlastegelegde periode is dit feitelijk onjuist. Artikel 17b van de Wet tarieven gezondheidszorg is vervallen met ingang van 1 februari 2005 (Stb. 2005, 24).

De bewezenverklaring.

De rechtbank acht, op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen, dat:

1.

Europharmacy B.V. (tevens handelend of gehandeld hebbende onder de na(a)m(en)

Customer Service Organisation en/of Europharmacy en/of Europharmacy V.O.F.),

in de periode van 01 februari 2003 tot en met 28 oktober 2004 te Veghel

telkens opzettelijk buiten het grondgebied van Nederland heeft gebracht (als bedoeld

in artikel 1 lid 5 van de Opiumwet) een hoeveelheid van een materiaal bevattende

Codeïne (Paracod/Paracetamol met Codeïne) en/of van een materiaal bevattende

Dextropropoxyfeen (Depronal), zijnde Codeïne en Dextropropoxyfeen middelen

als bedoeld in de bij die wet behorende lijst I,

door toen daar telkens opzettelijk geneesmiddelen, die Codeïne en Dextropropoxyfeen

bevatten, met als bestemming het buitenland, te weten de Verenigde Staten van Amerika

en/of elders buiten het grondgebied van Nederland, ten vervoer (aan een beroepsvervoerder)

aan te bieden en af te leveren,

hebbende hij, verdachte, tezamen en in vereniging met een ander opdracht gegeven tot en

feitelijk leiding gegeven aan bovenomschreven verboden gedragingen;

2.

Europharmacy B.V. (tevens handelend of gehandeld hebbende onder de na(a)m(en)

Customer Service Organisation en/of Europharmacy en/of Europharmacy V.O.F.),

in de periode van 01 februari 2003 tot en met 28 oktober 2004 te Veghel

telkens opzettelijk aanwezig heeft gehad ten behoeve van een of meer

particulieren, een hoeveelheid van een materiaal bevattende Codeïne

(Paracod/Paracetamol met Codeïne) en/of van een materiaal bevattende

Dextropropoxyfeen (Depronal), zijnde Codeïne en Dextropropoxyfeen middelen

als bedoeld in de bij die wet behorende lijst I,

hebbende hij, verdachte, tezamen en in vereniging met een ander opdracht gegeven tot en

feitelijk leiding gegeven aan bovenomschreven verboden gedraging(en);

3 primair:

Europharmacy B.V. (tevens handelend of gehandeld hebbende onder de na(a)m(en)

Customer Service Organisation en/of Europharmacy en/of Europharmacy V.O.F.),

in de periode van 01 februari 2003 tot en met 28 oktober 2004 te Veghel

telkens opzettelijk nader te noemen ongeregistreerde farmaceutische specialités en/of farmaceutische preparaten, heeft verkocht en/of afgeleverd en/of ingevoerd,

en/of ongeregistreerde farmaceutische specialités en/of farmaceutische

preparaten ter aflevering in voorraad heeft gehad, welke vorenbedoelde

specialités/preparaten bestonden uit een hoeveelheid of hoeveelheden Carisoma

en/of Valium (in verpakking van "Hoffmann-La Roche AG") en/of Xanax (in

verpakking van "Pharmacia GmbH") en/of Rivotril (in verpakking van Hoffman-La

Roche AG") en/of Androderm en/of Depo-Provera,

hebbende hij, verdachte, tezamen en in vereniging met een ander opdracht gegeven tot en

feitelijk leiding gegeven aan bovenomschreven verboden gedragingen;

3 subsidiair, nu het vorenstaande niet tot een veroordeling kan leiden:

Europharmacy B.V. (tevens handelend of gehandeld hebbende onder de na(a)m(en)

Customer Service Organisation en/of Europharmacy en/of Europharmacy V.O.F.),

in de periode van 01 februari 2003 tot en met 28 oktober 2004 te Veghel telkens

in factuur met ordernummer 204 (opgenomen in het dossier onder B-0126),

besteldatum 21 juni 2004 voor 20 tabletten Dormicum 15 mg. in totaal 34,78

euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor toegestane

maximumtarief van 20,32 euro en

in factuur met ordernummer 439 (opgenomen in het dossier onder B-0127),

besteldatum 9 augustus 2004 voor 200 doses Flixonase 50 mcg en 12 tabletten

Viagra 100 mg. in totaal 218,79 euro in rekening te brengen in plaats van dat

daarvoor toegestane maximumtarief van 146,48 euro en

in factuur met ordernummer 446 (opgenomen in het dossier onder B-0095),

besteldatum 5 augustus 2004 voor 20 tabletten Dormicum 7,5 mg. in totaal 32,64

euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor toegestane

maximumtarief van 18,79 euro en

in factuur met ordernummer 358 (opgenomen in het dossier onder B-0428),

besteldatum 23 juli 2004 voor 20 tabletten Dormicum 15 mg.(2x) in totaal 40,17

euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor toegestane

maximumtarief van 24,19 euro en

in factuur met ordernummer 325 (opgenomen in het dossier onder B-0429),

besteldatum 15 juli 2004 voor 4 tableten Levitra 20 mg.(15x), 4 tabletten

Cialis 20 mg.(10x),12 tabletten Viagra 100 mg.en 30 tabletten Zantac 300 mg.

in factuur met ordernummer 803 (opgenomen in het dossier onder B-0424),

besteldatum 15 oktober 2004 voor 30 tabletten Temazepam 20 mg. in totaal 35,57

euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor toegestane

maximumtarief van 20,87 euro en

in factuur met ordernummer 690 (opgenomen in het dossier onder B-0425),

besteldatum 22 september 2004 voor 12 tabletten Levitra 10 mg. en 30 capsulus

Depronal 150 mg. (3x) in totaal 196,11 euro in rekening te brengen in plaats

van dat daarvoor toegestane maximumtarief van 145,01 euro en

in factuur met ordernummer 114 (opgenomen in het dossier onder B-0426),

besteldatum 7 juni 2004 voor 4 tabletten Viagra 50 mg.(4x) in totaal 167,33

euro in rekening te brengen in plaats van dat daarvoor toegestane

maximumtarief van 134,55 euro,

hebbende hij, verdachte, tezamen en in vereniging met een ander opdracht gegeven tot

en feitelijk leiding gegeven aan bovenomschreven verboden gedragingen;

De strafbaarheid terzake feit 1.

De raadsman heeft betoogd dat Europharmacy B.V. -en daarmee verdachte- niet strafbaar is omdat Europharmacy B.V. beschikte over een Opiumwetverlof.

De rechtbank overweegt als volgt. Onder de oude Opiumwet (van 1 juni 1996 tot 16 maart 2003)

was krachtens artikel 5 van die wet verlof mogelijk voor het brengen binnen of buiten het grondgebied van Nederland van middelen vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I.

Indien een verlof is afgegeven voor 17 maart 2003 dient de beoordeling van de strafbaarheid van het handelen van Europharmacy B.V. beoordeeld te worden aan de hand van de oude Opiumwet. Dit ingevolge artikel III van Stb. 2002, 520 (Wet van 13 juli 2002 tot wijziging van de Opiumwet) dat bepaalt dat: "Ten aanzien van de verloven die zijn afgegeven voor het tijdstip waarop deze wet in werking treedt, geldt de Opiumwet zoals deze luidde voor dat tijdstip. De verloven vervallen na afloop van het vierde kalenderjaar na het kalenderjaar waarin artikel I, onderdeel G, in werking is getreden.".

Aan Europharmacy B.V. is een verlof verstrekt op 6 november 2002. Het verlof vermeldt dat Europharmacy B.V. de in het verlof genoemde stoffen aanwezig mag hebben, vervoeren, verkopen, afleveren en verstrekken. Bovendien is vermeld dat het verlof van toepassing is voor het binnen en buiten het grondgebied van Nederland brengen van diezelfde middelen.

Met het laatste lijkt hier sprake van een verlof ex artikel 5 van de Opiumwet. Dat is echter naar het oordeel van de rechtbank niet het geval, gelet op de aanhef van het verlof, te weten:

De strafbaarheid terzake feit 2.

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd, zakelijk weergegeven, dat artikel 2 onder A van de Opiumwet (deels) onverbindend is vanwege strijd met de artikelen 28, 29 en 30 van het EG-Verdrag, op grond waarvan verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

De raadsman stelt dat de verboden van de Opiumwet (deels) een beperkende werking hebben op de in-

en uitvoer van Opiumwetgeneesmiddelen naar andere EG-lidstaten en deze verboden derhalve een kwantitatieve uitvoerbeperking vormen, hetgeen onder artikel 28 en 29 van het EG-Verdrag verboden is.

De rechtbank is van oordeel dat niet kan worden gesteld dat de bepaling van artikel 2 onder A van de Opiumwet een maatregel van gelijke werking vormt als een ingevolge artikel 28 en 29 van het

EG-Verdrag verboden in- of uitvoerbeperking, mede in aanmerking genomen de aard, het doel en de strekking van de Opiumwet en gelet op het feit dat alle EG-lidstaten partij zijn bij het Psychotrope Stoffen Verdrag (21 februari 1971 te Wenen, Trbl. 1987, 90).

De rechtbank verwerpt het verweer.

De raadsman heeft voorts het verweer gevoerd dat verdachte als apotheker ingevolge artikel 5, lid 1 sub a van de Opiumwet bevoegd is om Opiumwetmiddelen aanwezig te hebben in het kader van zijn beroepsuitoefening. De raadsman stelt dat verdachte derhalve is vrijgesteld van het verbod van artikel 2 onder C van de Opiumwet en ontslagen dient te worden van alle rechtsvervolging.

De rechtbank is van oordeel dat Europharmacy B.V. weliswaar beschikte over een Opiumwetverlof

maar dat Europharmacy B.V. krachtens de daarbij geldende voorschriften niet bevoegd was Opiumwetmiddelen aan particulieren te leveren. Dit heeft zij wel gedaan.

De rechtbank verwerpt het verweer.

De strafbaarheid van feit 3 primair.

Ten laste is gelegd overtreding van art. 3 lid 4 van de Wet op de geneesmiddelenvoorziening (WOG). De raadsman betoogt dat overtreding van art. 3 lid 4 van de WOG, gelezen in samenhang met art. 21 van het Besluit Registratie geneesmiddelen (BRG) geen strafbaar feit oplevert met als gevolg dat verdachte ontslagen dient te worden van alle rechtsvervolging. Subsidiair betoogt de raadsman dat art. 3 lid 4 van de WOG conform het EG-verdrag geïnterpreteerd dient te worden, welke interpretatie eveneens tot gevolg zou hebben dat verdachte ontslagen dient te worden van alle rechtsvervolging.

De rechtbank bespreekt beide weren tezamen.

In 1975 is de WOG ingrijpend gewijzigd. Zoals blijkt uit het opschrift van de Wet van 29 augustus 1975 (Stb. 1975, 519) vond die wijziging plaats met het oog op de aanpassing van de WOG aan het toenmalige EEG-verdrag (hierna EG-verdrag) en het verdrag tot instelling van de Benelux Economische Unie. Bij deze wijziging is onder meer art. 3, lid 8, WOG (bij wet van 16 december 1993, in werking getreden 1 januari 1994, vernummerd tot lid 7) ingevoerd, dat bepaalt dat ter uitvoering van een krachtens het EG-verdrag tot stand gekomen bindende regeling inzake het in de handel brengen van geneesmiddelen bij Algemene Maatregel van Bestuur regels kunnen worden gesteld die afwijken van het bepaalde in de voorgaande bepalingen van art. 3 WOG. Krachtens deze bepaling is tot stand gekomen het Besluit registratie geneesmiddelen (BRG) van 8 september 1977, Stb. 1977, 537. Het thans aan de orde zijnde art. 21, lid 2, BRG kent zijn huidige redactie sedert 1 januari 1994 (Stbl. 1993, 541; bij besluit van 3 oktober 1995, Stb. 1995, 552, in werking getreden op 8 november 1995, is het toenmalige derde lid van art. 21 vernummerd tot lid 2).

Art. 3, lid 4, WOG luidt als volgt:

Het is verboden:

de strafbaarheid terzake feit 3 subsidiair.

De raadsman van verdachte heeft aangevoerd, zakelijk weergegeven, dat artikel 3 onder A van de Opiumwet (deels) onverbindend is vanwege strijd met de artikelen 28, 29 en 30 van het EG-Verdrag, op grond waarvan verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

De raadsman stelt dat de verboden van de Opiumwet (deels) een beperkende werking hebben op de in-

en uitvoer van Opiumwetgeneesmiddelen naar andere EG-lidstaten en deze verboden derhalve een kwantitatieve uitvoerbeperking vormen, hetgeen onder artikel 28 en 29 van het EG-Verdrag verboden is.

De rechtbank is van oordeel dat niet kan worden gesteld dat de bepaling van artikel 3 onder A van de Opiumwet een maatregel van gelijke werking vormt als een ingevolge artikel 28 en 29 van het

EG-Verdrag verboden in- of uitvoerbeperking, mede in aanmerking genomen de aard, het doel en de strekking van de Opiumwet en gelet op het feit dat alle EG-lidstaten partij zijn bij het Psychotrope Stoffen Verdrag (21 februari 1971 te Wenen, Trbl. 1987, 90).

De rechtbank verwerpt het verweer.

de strafbaarheid van de feiten en van verdachte voor het overige.

Er zijn voor het overige geen feiten of omstandigheden gebleken die de strafbaarheid van de feiten of van de verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen te zijnen laste bewezen is verklaard.

Toepasselijke wetsartikelen.

De beslissing is gegrond op de artikelen:

Wetboek van Strafrecht art. 10, 14a, 14b, 14c, 23, 24, 24c, 27, 28, 36b, 36c, 47, 51, 57, 140;

Opiumwet art. 10, 11;

Wet op de Geneesmiddelenvoorziening art. 3 (oud);

Wet op de economische delicten art. 1 (oud), 2, 6, 7;

Wet tarieven gezondheidszorg art. 17b (oud).

DE OVERWEGINGEN DIE TOT DE BESLISSING HEBBEN GELEID

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie vordert terzake de feiten 1, 2, 3 primair, 4, 5 en 6 een geldboete van

? 200.000,00 subsidiair een jaar hechtenis, gevangenisstraf voor de duur van 100 dagen, met aftrek overeenkomstig artikel 27 Wetboek van Strafrecht waarvan 65 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, een werkstraf voor de duur van 100 uren, subsidiair 50 dagen hechtenis.

Voorts vordert de officier van justitie de verbeurdverklaring van de inbeslaggenomen facturen, de onttrekking aan het verkeer van de inbeslaggenomen geneesmiddelen en de teruggave van de inbeslaggenomen administratieve bescheiden aan verdachte.

De op te leggen straffen maatregel.

Bij de beslissing over de straffen en maatregel die aan verdachte dienen te worden opgelegd heeft de rechtbank gelet op: