NJB 2025/431

Doodslag door geen hulp te (doen) bieden aan het slachtoffer van een door verdachte veroorzaakt zwaar verkeersongeval, art. 287 Sr: in casu is de verdachte bijna direct na het ongeval uit zijn auto gestapt, heeft de hulpdiensten niet gebeld en heeft tegen een omstander op een intimiderende manier gezegd dat hij niet wilde dat de politie zou komen. De verdachte heeft niemand verteld over de andere auto waarmee hij in aanrijding was gekomen, terwijl hij belde met een vriend om te vragen of hij ergens kon worden opgehaald. Het slachtoffer is langer dan nodig in haar voertuig onder water blijven liggen, ten gevolge waarvan zij drie dagen later is overleden. Het hof kon oordelen dat de verdachte welbewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat het slachtoffer (mede) als gevolg van het te lang uitblijven van hulpverlening zou komen te overlijden. Daartoe is mede van belang dat uit art. 7 lid 1 WVW 1994 een ‘specifieke zorgplicht’ volgt voor de veroorzaker van een verkeersongeval, die inhoudt dat het is verboden om de plaats van een ongeval te verlaten als daardoor een ander in hulpeloze toestand wordt achtergelaten, en dat tegen deze achtergrond op de veroorzaker van zo’n botsing de plicht rust te doen wat in zijn vermogen ligt om ervoor te zorgen dat tijdig de noodzakelijke hulp wordt verschaft aan de inzittenden van de auto waartegen hij is aangereden en om zich na de botsing tijdig op de hoogte te stellen van wat met de andere auto en de inzittenden van die auto is gebeurd. De verdachte heeft dit niet gedaan terwijl hij wel in staat was na te denken en de situatie te overzien.