7.3.3 Beperkte reikwijdte van de overwegingen van de hoge raad

De overwegingen in NJ 2013, 145 zijn uitdrukkelijk beperkt tot getuigenverklaringen die bij de politie zijn afgelegd en in een ambtsedig proces-verbaal zijn neergelegd. Dit betekent dat deze overwegingen niet zonder meer van toepassing zijn op verklaringen van getuigen die bij de rechter-commissaris hebben verklaard. De overwegingen van dit arrest zijn verder uitsluitend van toepassing op de situatie waarin een getuige heeft geweigerd te verklaren tijdens een ondervragingsgelegenheid. In die situatie kan compensatie uitkomst bieden. Of dat ook het geval is wanneer de getuige in het geheel niet is ondervraagd, blijkt uit dit arrest niet. In NJ 2003, 672 was de getuige in het geheel niet ondervraagd. De overwegingen in dat arrest zijn echter beperkt tot de situatie waarin een minderjarig slachtoffer van een zedendelict niet kon worden ondervraagd. In die situatie is compensatie mogelijk.

De Hoge Raad heeft gekozen voor een casuïstische benadering. De hier genoemde beperkingen deden zich in deze twee zaken voor en daarom was het niet noodzakelijk om een meer algemene regel te formuleren. De Hoge Raad heeft vermoedelijk zijn vingers niet willen branden door zich uit te laten over andersoortige situaties. Aangezien de Hoge Raad in NJ 2013, 145 het arrest Al-Khawaja & Tahery als belangrijke bron heeft genoemd, ligt het in de rede dat de uitgangspunten van dat arrest ook in toekomstige arresten van de Hoge Raad zullen worden gevolgd. Ik vermoed daarom dat de Hoge Raad in alle gevallen waarin een beslissende getuige niet kon worden ondervraagd, niet zal casseren wanneer voldoende compenserende maatregelen zijn getroffen. Ook verwacht ik dat hij in navolging van de ehrm-jurisprudentie meer soorten compenserende factoren in zijn oordeelsvorming zal betrekken.