1.6.3 Analyse van de Nederlandse praktijk

De analyse van de toepassingspraktijk richt zich primair op de rechterlijke besluitvorming over voorlopige hechtenis van minderjarigen. Het zijn immers de rechter-commissaris en de raadkamer die, op vordering van de officier van justitie, beslissen of een minderjarige in voorlopige hechtenis wordt genomen. Aan de hand van kwalitatieve empirische onderzoeksmethoden worden drie – nauw met elkaar samenhangende – dimensies van het rechterlijke besluitvormingsproces uitgelicht: (1) de interpretatie en toepassing van de wet en de inhoudelijke invulling van de discretionaire beslisruimte door de rechter, (2) de invloed van de werkprocessen en beslissingen van, en interacties met en tussen andere professionele actoren en (3) de onderliggende percepties van rechters en andere betrokken professionele actoren over de functie van de voorlopige hechtenis van minderjarigen.

Rechterlijke besluitvorming kent evenwel vele dimensies, zo blijkt uit onderzoek dat in verschillende wetenschappelijke disciplines is verricht. Het is daarom van belang om het onderhavige empirische onderzoek eerst in een bredere context te plaatsen van wetenschappelijke kennis die in uiteenlopende disciplines is opgedaan over ‘het rechterlijke besluitvormingsproces’ (par. 1.6.3.1). Vervolgens worden de gehanteerde empirische onderzoeksmethoden – observaties en interviews – verantwoord en toegelicht (par. 1.6.3.2).