28.2.4.5 De verlengende werking van de schriftelijke mededeling

Tot slot de laatste stuitingswijze, te weten de schriftelijke mededeling in de zin van art. 3:317 BW: is het beroep op een vervaltermijn in strijd met de redelijkheid en billijkheid als de crediteur de debiteur voor ommekomst van die termijn heeft aangemaand of zich zijn recht op nakoming heeft voorbehouden?

Opnieuw geldt: deze kwestie zal voor het merendeel der vervaltermijnen niet spelen, omdat de crediteur zijn recht onafhankelijk van de debiteur kan verwezenlijken. Aanmanen is dan helemaal niet aan de orde, evenmin als voorbehoud van het recht op nakoming. Maar wat heeft te gelden als ter verwezenlijking van het aan de verval-termijn onderworpen recht wel een prestatie van de debiteur vereist is?

De stuitingswijzen die tot dusverre model hebben gestaan voor verlengingsgronden voor vervaltermijnen hadden wat mij betreft steeds goede grond. Daarom lag het voor de hand hun 'reflexwerking' te onderzoeken. Eerder in dit boek heb ik evenwel over de enkele schriftelijke mededeling als stuitingswijze mijn twijfel uitgesproken: art. 3:317 BW is niet gelukkig, omdat het de crediteur in staat stelt de verjaring af te wenden zonder de daad (het geldend maken van het recht) bij het woord (het is mij met de vordering nog ernst) te voegen. Daardoor wordt niet voldaan aan de doeleinden van de stuiting, te weten het afwenden van de nadelen van tijdsverloop voor de debiteur.

Gegeven die negatieve waardering van de enkele schriftelijke mededeling als stuitingswijze, ligt het niet voor de hand haar in het kader van vervaltermijnen wél verlengende werking toe te kennen. Ik zou daar dan ook niet voor zijn.